+[landifix]+

 

ซองมิน : อันยอง~ หวาดดีคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบ ยะโฮ้วววววววววววววว ผม ซองมิน  องครักษ์สุดน่ารัก สุดน่าหลง สุดๆของที่สุด หนึ่งเดียวคนนี้ ลีซองมินคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบ

 

วันนี้นะฮะ ผมจะมาสัมภาษณ์ลันได คนเขียนแหละฮะ ... ผมเชื่อว่าหลายๆคนคงจะยังจำชื่อเจ๊แกไม่ได้ ... ไม่ต้องจำหรอกฮะ ไม่มีความสำคัญอะไรซักนิดนิ?

 

ลันได : - * -

 

ซองมิน : แล้วทำไมต้องเป็นผมน่ะเหรอ? เพราะเท่าที่ดู ผมเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมสูงสุด วะ ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊ะ แน่นอนอยู่แล้ว เพราะผมมันน่ารักน่าหยิกขนาดนี้ไง ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

ลันได : (กรอกตาอย่างเบื่อหน่าย)

 

ซองมิน : แต่เอ๊ะ ... ทำไมถึงมีแต่ผมคนเดียว ไม่มีคยูฮยอนล่ะ? คนเขียน คยูของเค้าอยู่ไหน?

 

ลันได : (พูดเบื่อๆว่า) ขืนเอามา 2 คน เอ็งก็เอาแต่สวีตกันอ่ะเด๊ะ

 

ซองมิน : .... เจ๊ ทำไมตาขวางอย่างนั้นล่ะ?

 

ลันได : เพิ่งสอบเสร็จ ไม่ได้นอน อย่ามากวนบาทา เดี๋ยวมันจะลอยไปประทับหน้า

 

ซองมิน : - -;   อุ๊ย โหด... เอาเถอะ วันนี้ เพราะมี e-mail จากท่านผู้อ่านคนหนึ่งสอบถามเข้ามา อู๊ย... ดีใจจนน้ำตาเล็ด จริงมะเจ๊?

 

ลันได : (พยายามพูดเสียงหวาน)  ^ <> ^ //  ขอบคุณที่เอาใจใส่กันขนาดนี้นะคะ ขอบพระคุณค่า (ยกมือไหว้และโค้งงามๆหนึ่งที)

 

ซองมิน : คาดว่าที่ไม่พูดผ่านเม้มท์เพราะคงจะไม่อยากเปิดเผยตัว จึงขอให้นามว่า คุณ A นะครับ และบังเอิญ คำถามของคุณ A ก็ตรงกับ snow_night_ope   นิดหน่อยนะครับ

 

คุณ A ถามมาว่า “ทำไมถึงเอาตัวละครจากดาบมังกรหยกมาเป็นต้นแบบ ทำไมไม่เอาเอี้ยก้วยหรือก๊วยเจ๋ง?”

 

คุณ snow_night_ope   เขียนไว้ว่า “อยากให้ไปอ่านกระบี่เย้ยยุทธจักรยังมีตัวละครอีกมากที่สามารถมาเป็นต้นแบบในการแต่งได้โดยเฉพาะ เล้งฮู้ชง”

 

... ไอ้ที่บอกว่า “อยากให้ไปอ่าน” หมายความว่า เขาเข้าใจว่าเจ๊ยังไม่ได้อ่านกระบี่เย้ยยุทธจักรรึเปล่า?

 

ลันได : คงจะเป็นยังงั้นแหละ เฮ้อ...เหอๆ ช้ำใจนิดๆ

 

ซองมิน : แล้วเคยอ่านรึเปล่าล่ะ?  

 

ลันได : อ่านครั้งแรกตอน ป. 5 อ่ะ และปัจจุบันว่างๆไม่มีอะไรทำก็หยิบขึ้นมาอ่าน... จนเยินไปหมดแล้ว กะว่าจะห่อปกแล้วซื้อเล่มใหม่มาอ่านดีกว่า โอเค ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะอยู่ที่บ้านเกิด (เดี๊ยนอยู่หอ) แต่เราก็พอจะจำได้ และถึงแม้จะไม่เซียนประมาณแฟนพันธุ์แท้ แต่เราว่าเราก็รู้เรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักรดีในระดับหนึ่งแหละนะ

 

ซองมิน : ชอบขนาดนั้นเชียว?

 

ลันได : เป็นหนังสือที่มีแต่เทพเท่านั้นที่เขียนได้ และไม่อยากจะบอกว่า สำหรับเราอ่ะนะ กิมย้งคือเทพแห่งยุทธจักรนิยาย และไม่มีใครเทียบเท่าได้อีกแล้ว

 

ซองมิน : ขนาดนั้น?

 

ลันได : แน่นอน แล้วเรื่องที่ทำให้กิมย้งเป็นเทพในสายตาเรา ก็คือ “กระบี่เย้ยยุทธจักร” นั่นแหละ เพราะเป็นหนังสือที่เขียนขึ้นโดยแสดงแนวคิดทางการเมือง ซึ่งดูเหมือนจะไร้กาลเวลา เป็นเรื่องเดียวของกิมย้งที่ไม่ได้ระบุยุคสมัยอย่างชัดเจน และรู้มั้ย ต้นกำเนิด “กระยี่เย้ยยุทธจักร” มาจากไหน? (ซองมินส่ายหน้าดิ๊กๆ)

 

มันมาจากเหตุการณ์ปฏิวัติวัฒนธรรมในจีน (1960-1970)  เป็นเหตุการณ์ที่เลวร้ายมาก ... ถ้าเล่าแล้วจะยาว แต่เอาเป็นว่าอำนาจรัฐและกระแสสังคมสามารถทำให้ลูกลากพ่อมาแห่ประจานกลางท้องถนนได้ หลานขว้างก้อนหินใส่ปู่ตัวเองได้ คนตายในเหตุการณ์นั้นเป็นล้านๆ

 

ซองมิน : หยา... โหดจริงๆ เจ๊อ่านประวัติศาสตร์ช่วงนี้ด้วยเหรอ?

 

ลันได : อีฉันทำรายงาน 50 หน้าเรื่องนี้เลยแหละ ทีนี้ มันเกี่ยวกับ “กระบี่เย้ยยุทธจักร” ตรงที่ กิมย้งเขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นก็เพื่อแสดงความเน่าเฟะของการเมือง เป็นเรื่องเดียวของกิมย้งที่แสดงจุดยืนเรื่องระบบการปกครองโดยรัฐ ถึงจะบอกว่าไม่โจมตีเรื่องปฏิวัติวัฒนธรรม แต่เราว่ากิมย้งแสดงชัดเจนว่า เขาไม่เห็นด้วย

 

เพราะงั้น การเขียนกระบี่เย้ยยุทธจักร ไม่ใช่มีจุดประสงค์แค่อ่านสนุก แต่มีจุดประสงค์ประกาศตัวเองของกิมย้ง ซึ่ง ไม่มีใครกล้าทำ (ตอนนั้นกิมย้งอยู่ที่ไต้หวัน และเขียนบทนำให้หนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ... จำชื่อไม่ได้ เพราะเขียนบทนำให้นสพ.ทุกวันๆ ก็เลยรับข่าวสารเยอะ)

 

เราเลยคิดว่า นิยายเรื่องนี้มันเท่ห์จริงๆ

 

ซองมิน : ... ครอก.. ฟี้...

 

เฟี้ยว

 

ซองมิน : เฮ้ย! โยนหนังสือสามก๊ก (เป็นกล่อง หนา 7 นิ้ว) เลยเหรอ?! เจ๊ง่า.. อย่าเอาแบบแม่นางฮีซอลเด้!

 

ลันได : ก็เอ็งอยากหลับทำไมเล่า!!

 

ซองมิน : ก็มันกลายเป็นวิจารณ์วรรณกรรมไปแล้วอ่ะ

 

ลันได : ... เออ.. นั่นแหละ ต่อนะ เพราะงั้นเราคิดว่า นิยายเรื่องนี้แตกต่างจากเล่มอื่น มันยิ่งกว่านิยายนะ สำหรับเราแล้วนิยายจีนเรื่องอื่นก็ชอบมากๆ อยู่ในฐานะ “รักหรอกจึงหยอกเล่น” ได้ เอาต้นแบบมาแต่งเป็นฟิคบ้าๆบอๆได้ แต่ กระบี่เย้ยยุทธจักร เป็นนิยายที่ ‘รักและเทิดทูน’ ห้ามเตะต้องเป็นอันขาด

 

ซองมิน : โอเค เข้าใจล่ะ หวังว่าคุณ snow_night_ope    จะให้อภัยคนเขียนที่ไม่อาจเอาเล่งฮู้ชงมาเป็นต้นแบบได้นะคร้าบ และคงจะไม่มียิ่มเอียงเอี้ยง งักปุ๊กคุ้ง ตงฟางปุ๊ป้าย ฯลฯ ในฟิคเรื่องนี้นะคร้าบ... พวกเราขอโทษจริงๆคร้าบ

 

ลันได : ขอโทษค่า...(โค้งงามๆ)

 

ซองมิน : ทีนี้ มาถึงของคุณ A เหมือนๆเค้าจะถามว่า เรามีเกณฑ์คัดต้นแบบยังไง?

 

ลันได : ตัวละครแต่ละตัวไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความชอบอย่างเดียวนะคะ แต่การเลือกต้นแบบสำหรับฟิคเรื่องนี้ มันต้องให้เข้ากับนิสัยดั้งเดิมของ super junior ด้วย และแน่นอน มันต้องให้เข้ากับแก่นของเรื่องด้วย

 

อย่างตัว ฮันกยอง ใน “ศึกมารฟ้าฯ” จะฉลาด เก่งกาจ แต่ก็โลเลนิดๆ ยากจะรู้ใจตัวเอง ซึ่งเราว่า ป๋าตัวจริงน่ะ เก่งหลายอย่างนะ แต่ติดจะเอ๋อๆ เฉื่อยบางทีซะด้วยซ้ำ เตียบ่อกี้จึงเหมาะกับฮันกยองมาก

 

หรือ ซีวอน ตัวจริงฉลาด เก่ง ดูเหมือนเจ้าชายเลย เราว่า ชอลิ้วเฮียงซึ่งเป็นนักสืบอัจรียะ กับโซวเอ็ง ผู้หญิงหัวสูงเอาแต่ใจ เหมาะมาก แต่เรื่องปากเสียนี่เราใส่ไปเพราะเราชอบคนปากไม่ตรงกับใจน่ะ เหอๆ มันก็ต้องมีดัดแปลงนิดๆให้สนุกสนานเนาะ

 

แต่ที่ไม่ตรงกับนิยสัยตัวจริงก็มี เช่น ดองแฮเราว่าเป็นคนสนุกสนาน แต่ตัวจริงออกจะซื่อนะ แล้วก็ขี้น้อยใจด้วย ... ถ้าเอาเซียวฮื้อยี้มาใส่ในดองแฮมันจะมันส์แค่ไหนเนี่ย ก็เลยลองเอามาผสมดู

 

และตัวละครทุกตัวต้องสามารถเรียงร้อยเป็นเรื่องราวได้ และสอดคล้อง super junior ด้วย เพราะนี่คือฟิคของsuju เราแต่งเพราะชอบsujuอ่ะนะ

 

.. นี่คืออีกเหตุผลหนึ่งที่เล่งฮู้ชงออกมาในนี่ไม่ได้ เรายังหาคนที่มีบุคลิคร่ำสุราตบโต๊ะร้องเพลงในอารามชีแบบเล่งฮู้ชงในSUJU ไม่ได้

 

ซองมิน : ฟี้... ครอก

 

เฟี้ยว~

 

ซองมิน : แว๊ก! หนังสือประวัติศาสตร์จีน (ของ ทวีป วรดีรก หนา 5 นิ้ว) ลอยเฉียดหัวอ้า!!!

 

ลันได : เออ! มันไม่โดนหัวก็บุญถมแล้ว!

 

ซองมิน : (เอากำปั้นขยี้ตา) ... ง่วงแล้วง่า... วันนี้พอแค่นี้ก่อนได้ป่ะ?

 

ลันได : ... ดูมัน... ก็ได้! มันยาวแล้วด้วย เดี๋ยวคนอ่านเบื่อ

 

ซองมิน : (พูดเบาๆ) เขาก็นั่งเบื่อมาตั้งนานแล้วเจ๊ เจ๊ไม่รู้ตัว...

 

เฟี้ยว~

 

ซองมิน : แย๊ก!! ชั้นหนังสือมังกรคู่สู้สิบทิศลอยได้!

 

ลันได : เอ่อ!~ พูดอะไรวะ? เดี๋ยวแม่จับเชือดซะนี่!

 

ซองมิน : ... แง้... งั้นท่านผู้อ่านทั้งหลาย เค้าไปก่อนน้า... ลี้ภัยจากความบ้าของผู้เขียน ชะแวบ!

 

ลันได : เออ! อย่ามาอีกนะโว้ย! ชิ!

.

.